Rembrandt’ın yorumunda kavuşma ağır ve sessizdir. Oğul dizlerinin üzerine çökmüş, başını babasının bedenine yaslamıştır. Saçları çok kısa, giysileri yıpranmış, ayakkabıları parçalanmıştır. Ayaklarından birinin tabanı görünür. Yüzü büyük ölçüde bizden saklıdır; buna rağmen yorgunluğunu anlamakta güçlük çekmeyiz. Bedeninin bütün ağırlığını sonunda kendisini bırakabileceği bir yere teslim etmiş gibidir.
1954’te penaltı atışı yoktu, kart yoktu, gol farkı, yani averaj bile sayılmıyordu; Türkiye o kupaya bir çocuğun çektiği kurayla gitti, ilk golünü attı, ilk galibiyetini aldı. 2026’da kuralların hepsi yerli yerindeydi; bu kez grup liderini yendik ama üç puanla eve döndük. Aradaki yetmiş iki yıldan bahsederken, biraz da futbolun kurallarının nasıl değiştiğine de değinmiş olacağız.
Öne çık: Duyduk ki
İyi bir adammışsın.
Deniz kıyısında bir ihtiyar taşçı kayayı yontmaktadır.
Güneş onu yakıp kavurur.
O da Tanrıya yakarır keşke güneş olsaydım diye.
deniz ölesiye severken seni
neden gemileri yaktı gözlerin
yıkıldı yolunu bekleyen şehir
şimdi gelsen de bir, gelmesen de bir
Devletin diğer yüzü ise despotik ve korkutucudur. Yurttaşlarını susturur, onların isteklerine kulak asmaz, onları boyunduruğu altına alır, hapseder, sakatlar ve öldürür.
Trabzon’dan görüntüler…
Yağlı Köyü-Çivilikaya Tepesi-Başyatağın Gölü
Gökdere Yürüyüşü, Tortum, Erzurum
“Belki şehre bir film gelir…”
